كهف الشهدا

نامه دختر شهيد 'محمد ناصري'

Sat, 01 Jan 2011 23:57:00 GMT

نامه دختر شهيد "محمد ناصري" به پدر شهيدش تنها يك نامه نيست، بلكه درد دل دختري است كه دوري از پدر و شرايط جامعه باعث شده است اين گونه دردناك با پدر خود سخن بگويد.

به نوشت? وبلاگ "پلاك شهادت" در تازه ترين پست مطالبش ، دردنامه اي را از دختر شهيد ناصري درج نموده است كه دختر اين شهيد والامقام باپدرش نجوا ميكند.در ادامه ، متن اين نامه در اختيار كاربران قرار گرفته است.

متن نامه زهرا ناصري به پدرش:

«بابا جان باز سلام؛ اي پدر جان منم زهرايت؛ دختر كوچك تو ؛ اي اميد من و اي شادي تنهاي من ؛ به خدا اين صدمين نامه بود؛ از چه رويي تو جوابم ندهي.

ياد داري كه دم رفتن تو، دامنت بگرفتم ؛ من تو را مي گفتم پدر اين بار نرو ؛ من همان روز، بله فهميدم سفرت طولانيست ؛ از چه رو، اي پدرم تو به اين چشم ترم هيچ توجه نكني ؛ به خدا خسته شدم، به خدا خسته شدم.

به خدا قلب من آزرده شده ؛ چند ساليست كه من منتظرم ؛ هر صدايي كه ز در مي آيد ؛ همچو مرغي مجروح؛ پا برهنه سوي در تاخته ام؛ بس كه عكست به بغل بگرفتم ؛ رنگ از روي من و عكس تو رفته پدر؛ من و داداش رضا بر سر عكس تو دعوا داريم؛ او فقط عكس تو را ديده پدر ؛ با جمال تو سخن مي گويد

مادرم از تو برايش گفته؛ او فقط بوي تو را، ز لباست دارد ؛ بس كه پيراهنت بوييده ؛ بس كه در حال دعا روي سجاده تو اشك فشان ناليده ؛ طاقتش رفته دگر، پاي او سست شده، دل او بشكسته.

به خدا خسته شدم، به خدا خسته شدم؛ پدرم گر تو بيايي به خدا من ز تو هيچ تقاضا نكنم

لحظه اي از پيشت جاي ديگر نروم ؛ هر چه دستور دهي من بلافاصله انجام دهم؛ همه دم بر رخ ماهت، بوسه زنم ؛ جان زهرا برگرد، جان زهرا برگرد.

دائما مي گوييم مادرم هر كه رفته سفر برگشته؛ پدر دوست من، پدر همسايه، پدران ديگر ؛ پس چرا او سفرش طولانيست ؛ او كجا رفته مگر ؛ او كه هرگز دل بي مهر نداشت ؛ او كه هر روز مرا مي بوسيد؛ او كه مي گفت «برايش به خدا دوري از ما سخت است»؛ پس چرا دير نمود.

آري من مي دانم كه چرا غمگين است؛ علت تأخيرش من فقط مي دانم؛ آخر آن موقع ها، حرف قرآن و خدا و دين بود؛ كربلا بود و هزاران عاشق؛ همه مسئولين چون رجايي و بهشتي بودند؛ حرف يك رنگي بود؛

ظاهر و باطن افراد ز هم فرق نداشت؛ همه خواهرها زير چادر بودند؛ صحبت از تقوا بود؛ همه جا زيبا بود؛

جاي رقص و آواز ، همه جا صوت قرآن مي آمد؛ همه خط ها روشن، خوب و خوانا بودند؛ حرف از ايمان بود؛

حرف از تقوا بود.

اما امروز پدر، درد و دل بسيار است؛ همه آنچه به من مي گفتي، رنگ ديگر دارد يا بسي كم رنگ است؛

خط كج گشته هنر؛ بي هنران همگي خوب و هنرمند شدند؛ كج روي محبوب است.

در مجالس و سخنراني ها جاي زيباي شهيدان خاليست؛ يا اگر هست از آن بوي ريا مي آيد.

حرف از آزادي است، حرف از رابطه با امريكاست؛ آري من مي دانم، علت اندوه تو اينست بابا؛ پدرم من اين بار مي نويسم كه اگر برگشتن ز برايت سخت است ما بياييم برت؛ تو فقط آدرست را بنويس؛ در كجا منزل توست؛ مادرم مي داند؛ او به من مي گويد پدرت پيش خداست؛ در بهشتي زيبا، با همه همسفرانش آنجاست؛ خانه اش هم زيباست.

حضرت خامنه اي هم مي گفت «دخترم غصه نخور پدرت خندان است؛ دوستت مي دارد؛ تو اگر گريه كني پدرت هم به خدا مي گريد؛ همه شب لحظه خواب پدرت مي آيد؛ صورتت مي بوسد؛ دست بر روي سرت مي كشد».

من از آن لحظه دگر شاد و خوشحال شدم؛ از خدا مي خواهم؛ تا كه جان در تنم است؛ تا حياتي باقيست

رهبرم چون پدري بر سر من زنده بود؛ چهره زيبايش، چون جمال تو، شاد و پرخنده بود؛ من به تو قول دهم

كه دگر از اين پس؛ اين همه اشك و غم از ديده نريزم بابا؛ همچون مادر، ديگر از فراق غم تو؛ نيمه شب نوحه و زاري نكنم؛ تو فقط اي پدرم؛ از خدايت بطلب كه من و مادر و اين امت اسلامي؛ همگي چون تو پدر، راهمان راه شهيدان باشد؛ دائما بر سر ما سايه رهبر و قرآن باشد؛ پدرم خندان باش پدرم خندان باش.»

بسيجي واقعي نورعلي شوشتري

Sun, 21 Nov 2010 21:19:00 GMT

اين شعار را که يادتان هست «بسيجي واقعي، همت بود و باکري». يادتان هست چه آدم‌هايي، چرا، کي و کجا اين شعار را فرياد مي‌زدند؟ اين روزها اگر باز هم سر و کله‌ي آن جماعت پيدا ‌شد و اگر اين بار فرياد زدند «بسيجي واقعي نورعلي شوشتري!» تعجب نکنيد. چرا که از نظر اين جماعت، بسيجيان و سپاهيان بايد رفته باشند تا واقعي باشند. شهيد شوشتري هم الان زير خاک خوابيده…

اين جماعت، با ديدن سپاهي‌ها و بسيجي‌هاي زنده و در قيد حيات، حالشان بد مي‌شود. اگر يک بسيجي و يا يک سپاهي زنده باشد و از اعتقاد خود و از آرمان خود دفاع کند، از نگاه اين جلبک‌هاي سبز، غيرواقعي است و مورد شديدترين حملات و اتهامات قرار مي‌گيرد. از نگاه آنها، بسيجي واقعي کسي است که رفته باشد و اگر زنده باشد، بايد بي‌بخار باشد، بي‌خيال باشد، با جلبک‌هاي سبز همراه باشد، ريشه نداشته باشد. آن وقت بسيجي واقعي مي‌شود!

البته اين آدم‌ها وقتي مي‌بينند که مردم هنوز هم بعد از گذشت سالها، دلشان براي بسيجيان و شهداي مظلوم ايران تنگ مي‌شود و وقتي مي‌بينند فرهنگ بسيجيان واقعي هنوز هم در ايران زنده است، سعي مي‌کنند با جنجال و هياهو آن‌ها را به حاشيه ببرند و دقيقا به همين خاطر است که عده‌اي شعار مي‌دهند بسيجي واقعي همت بود و باکري!

اگر چه همين را هم به دروغ ادعا مي‌کنند و من معتقدم آنها اصلا هيچ اعتقادي به سپاهيان و بسيجيان زمان جنگ هم ندارند. من به جرات مي‌گويم که آنها همت و باکري را هم قبول ندارند. مگر همت و باکري چه نقطه اشتراکي با اين جماعت دارند؟ اصلا مگر مساله آنها بر سر يک شخص است؟ مشکل آنها با فرهنگ و اعتقادي است که همت و باکري به خاطرش به شهادت رسيدند و اگر همت و باکري هم امروز زنده بودند، آنها هم مورد خشم و کينه اين آدم‌ها قرار مي‌گرفتند. همچنان که اين روزها ياران و هم رزمان همت و باکري به جرم پافشاري بر همان اعتقادات مورد خشم و کينه جلبک‌هاي سبز قرار مي‌گيرند.

شهيد کاظمي در کنار شهيد باکري

بسيجي واقعي همت بود و باکري. همت و باکري چه آرزو‌هايي داشتند؟ چه آرمان‌هايي داشتند؟ شهداي مظلوم اين سرزمين چه مي‌خواستند؟ براي چه مي‌جنگيدند؟ مگر همان زمان جنگ هم، عده‌اي آنها را مسخره نمي کردند و به ريششان نمي‌خنديدند؟!‌ مگر همان زمان و درست در روزها و شبهاي موشک باران و بمباران شهرهاي مسکوني ايران توسط عراق، نهضت آزادي ايران بيانيه صادر نمي‌کرد و هر دو طرف جنگ را محکوم مي‌کرد؟! هم ايران و هم عراق! (آن وقت شعار مي‌دهند جانم فداي ايران؟!)

بسيجي واقعي همت بود و باکري. بله حرف درستي است. بسيجي واقعي شهدا هستند و آنهايي که هنوز هم به آرمان شهدا و وصيت‌نامه شهدا پايبند هستند. اگر اين جماعت هم حقيقتا اعتقاد دارند که بسيجي واقعي همت بود و باکري و اگر در اين ادعاي خود صادق هستند، بايد وصيت‌نامه همت و باکري و ديگر شهداي جنگ تحميلي را هم قبول داشته باشند. مگر مي‌شود کسي را قبول داشت و فکر و عقيده و اعتقادش را قبول نداشت؟

اين جمله را بخوانيد:«امام مظهر صفا پاکي و خلوص و دريايي از معرفت است. فرامين او را مو به مو اجرا کنيد تا خداوند از شما راضي باشد زيرا او ولي فقيه است و در نزد خدا ارزش والايي دارد.» (وصيت نامه شهيد همت) و اين عبارات زيبا :«اگر شبانه روز شکرگزار خدا باشيم که نعمت اسلام و امام را به ما عنايت فرموده باز کم است. آگاه باشيم که سرباز راستين و صادق اين نعمت شويم. خطر وسوسه هاي دروني و دنيا فريبي را شناخته و بر حذر باشيم که صدق نيت و خلوص در عمل، تنها چاره ساز ماست. بايستي محتواي فرامين امام را درک و عمل نماييم تا بلکه قدري از تکليف خود را شکرگزاري به جا آورده باشيم.» (وصيت نامه شهيد باکري)

اين جمله را هم بخوانيد: «سپاه بازوي ولايت فقيه و تداوم دهنده‌ي انقلاب اسلامي در جهان است. با شکست صدام جنگ تمام نمي‌شود، بلکه جنگ تا بعد از شکست عراق ادامه دارد. پس ما بايد خود را براي نابودي اسرائيل و آمريکا آماده کنيم» (وصيت‌نامه سردار شهيد بهروز غلامي) و يا «برادران عزيز سپاهي و بسيجي، بايد هميشه چون شمع باشيم که دم به دم بسوزيم و سنگر انقلاب را نگه داريم تا ديده شياطين شرق و غرب کور گردد.» (وصيت نامه سردار شهيد ناصر بهبهاني‌نيا)

<** ادامه مطلب... **>

اگر همين شهدا که وصيت‌نامه شان را اينجا نوشتم، امروز زنده بودند و همين حرف‌ها را مي‌زدند، آيا مورد تمسخر و اهانت جلبک‌هاي سبز قرار نمي گرفتند؟ آيا اين جماعت باز هم شعار مي‌دادند که بسيجي واقعي همت بود و باکري؟!

بله ما هم اعتقاد داريم که همت و باکري بسيجي واقعي بودند، آنها در ميدان جنگ زخم خوردند، سختي کشيدند، از رفاه و آسايش خود گذشتند، خم به ابرو نياوردند، اشک و آه خانواده‌شان را ديدند و تحمل کردند، شعارها و کنايه‌هاي جلبک‌هاي منافق داخلي را هم شنيدند و مصمم‌تر شدند. بسيجيان واقعي در برابر کافران و دشمنان و منافقان، ايستادند و نرمش نشان ندادند. بسيجيان واقعي، امام خميني را نائب امام زمانشان مي‌دانستند. اين عبارت تقريبا در اکثر وصيت‌نامه‌ي شهدا و بسيجيان واقعي وجود دارد که «امام را دعا کنيد»

بسيجي واقعي يا شهيد مي‌شود و يا به دنبال جهاد و شهادت مي‌گردد. بسيجي واقعي ياد شهيدان را زنده نگه مي‌دارد. از وصيت‌نامه‌شان فرار نمي‌کند. بسيجي واقعي دلش براي امام تنگ مي‌شود و صحيفه نور مي‌خواند. بسيجي واقعي مي‌داند که اگر شهدا رفته‌اند، راه شهدا هنوز هم باقيست و راهشان را بايد ادامه داد.

بسيجي واقعي کسي است که هدف دارد. فداکاري مي‌کند. از خود گذشتگي دارد. جان و مالش را به خطر مي‌اندازد. از آرمان‌هايش دفاع مي‌کند. از انقلاب و ارزش‌هايش دفاع مي‌کند. زمان و زمانه را مي‌شناسد. وقتي همه ساکتند او فرياد مي‌زند و هروقت همه به لانه‌هايشان پناه مي‌برند، او در صحنه مي‌ماند.

شهيد شوشتري در دوران دفاع مقدس

سردار نورعلي شوشتري به عنوان يکي از ده‌ها و صدها فرمانده رشيد دوران دفاع مقدس، يک بسيجي واقعي بود. او هم روزگاري به همراه شهيدان همت و باکري از آرمان‌هايش دفاع مي‌کرد و با دشمن بعثي مي‌جنگيد. البته اگر او هم آن روزها شهيد مي‌شد، امروز نامش همرديف همت بود و باکري!‌ اما اين اراده‌ي خداوند است که همت و باکري را مي‌برد و نورعلي شوشتري را زنده نگه مي‌دارد تا اين روزها را هم با چشم خود ببيند که جلبک‌هايي در مقابلش مي‌ايستند و بر سرش فرياد مي‌زنند بسيجي واقعي همت بود و باکري!

خيلي دوست دارم احساس آن لحظه‌‌ي شهيد شوشتري را بدانم که وقتي جلبک‌ها به او مي‌خنديدند او به چه چيزي فکر مي‌کرد؟ يکي دو روز است که با خودم فکر مي‌کنم و دلم براي مظلوميت بسيجيان واقعي مي‌گيرد و مي‌‌گريد که اين چه بازي ناجوانمردانه‌اي است که روزگار با آنها در پيش گرفته. يک روز تيغ بعثي‌هاي متجاوز را بايد تحمل کنند، همان زمان تيغ کنايه و تمسخر منافقان داخلي بر روح و جانشان مي‌نشيند. اين روزها هم بايد تيغ تازه به دوران رسيده‌ها و جلبک‌ها را تحمل کنند. بعضي‌هايشان هم مثل شهيد شوشتري قرباني تيغ جهالت و تعصب وهابيون جنايتکار مي‌شوند.

شهيد شوشتري در کنار شهيد برونسي

بسيجي واقعي همت بود و باکري و نورعلي شوشتري که همه براي يک هدف مي‌جنگيدند. بسيجي واقعي نورعلي شوشتري بود که وقتي همرزمانش شهيد شدند، راهشان را ادامه داد. من با شعار «بسيجي واقعي نورعلي شوشتري» موافقم. او همه خصوصيات يک بسيجي واقعي را با خود داشت و دقيقا به خاطر همين «بسيجي واقعي بودنش» است که عده‌اي از جلبک‌هاي سبز بعد از شنيدن خبر شهادتش، از خوشحالي بال درآوردند!

بعضي‌ها هم به خاطر آنکه دلار بيشتري از اربابان آمريکايي‌شان به جيب بزنند، به توهمات و تخيلات شخصي خود پناه ‌بردند. خيلي دوست دارم به اين مزدور راديو فردا و راديوي آمريکا که پول ارباب‌هاي آمريکايي‌اش چشم و گوشش را بسته بگويم سالهاي سال مانده تا تو بسيجي واقعي را بشناسي! مگر تو هماني نيستي که در زير سايه ارباب‌هاي آمريکايي‌ات، چشم ديدن سپاهي‌ها را نداشتي؟!

خوشحالي جلبک‌هاي بالاترين از شنيدن خبر شهادت فرماندهان سپاه!

آن وقت بعضي‌ها اعتراض مي‌کنند که چرا به اينها مي‌گويم جلبک؟

بازخواني يک نامه تاريخي

نامه معروف و تاريخي فرماندهان جنگ به خاتمي در سال 78 و بعد از ماجراي کوي دانشگاه. در اين نامه نام شهيدان نورعلي شوشتري و احمد کاظمي چون نگيني در کنار نام ديگر فرماندهان سپاه مي‌درخشد. خيلي‌ها همان زمان بعد از خواندن اين نامه، عصباني شدند و دقيقا همين شعار جلبک‌ها را فرياد زدند که بسيجي واقعي همت بود و باکري! اين نامه اگرچه با سکوت خاتمي همراه بود، اما در تاريخ مي‌ماند و خاتمي هم روزي مجبور است به اين نامه پاسخ دهد!

«رياست محترم جمهوري حضرت حجه الاسلام والمسلمين سيدمحمد خاتمي با عرض سلام و خسته نباشيد به استحضار مي رساند:

به دنبال حوادث اخير به عنوان مجموعه اي از خدمتگزاران دوران دفاع مقدس ملت شريف ايران، وظيفه خود دانستيم مطالبي را خدمت حضرت عالي، دانشمند ارزشمند عرضه بداريم. اميدواريم با سعه‌ي صدر و شعار ارزشمند توأم با سيره اي که تبليغ مي‌فرماييد (شنيدن هر سخن و ايده ولو مخالف) به اين موضوع که شايد در هزاران زجر کشيده‌ي انقلاب باشد که امروزه به دور از هرگونه خط و خطوط با چشمي نگران، مسايل و حوادث انقلاب را مي‌نگرند و از سکوت، مسامحه و ساده انگاري مسئولين که از برکت خون هزاران شهيد بر مسند نشسته‌اند، متحير و متعجب‌اند.

جناب آقاي خاتمي، قطعاً همه ما حضرت عالي را انساني وارسته، انقلابي، متدين و داراي ريشه عميق ديني در حوزه و دلسوز به انقلاب دانسته و مي‌دانيم، اما نحوه‌ي برخورد با حوادثي که همه ما شاهد شادي و رقص دشمنان پيرامون آن هستيم و در اولويت قرار دادن پيگيري برخي اشتباهات و تخلفات و بزرگ کردن آنها در مقابل عدم توجه و يا کوچک جلوه دادن برخي ديگر از همين نمونه قانون شکني و هتک حرمت و فشار، باعث شده است جريان‌هاي معاند با انقلاب گستاخ تر و در مقابل آن، مدافعان انقلاب محافظه کارانه و با دلزدگي توأم با نااميدي، هر روز تحقير شده و به ثمره اين همه خون نگريسته و انگشت خود را با تأسف و تأثر مي گزند.

جناب آقاي رئيس جمهور، حمله به کوي دانشگاه همان طوري که رهبر بزرگوار و مظلوم اين انقلاب فرمودند امري ناپسند، زشت و بد بود و عليرغم اين که سخت ترين و تندترين برخوردها با آن انجام پذيرفت، اما همه مردم به دليل ناپسندي عمل انجام شده اين برخوردها را پذيرفته و بر آن صحه گذاردند، اما سؤال مهم و پرابهام اين است که آيا فاجعه فقط همين بود؟

صرفاً همين موضوع قابل پيگيري و توجه و اعتراض و تحصن است که چند وزير به خاطر آن استعفا دهند، شوراي امنيت تشکيل جلسه بدهد و گروه تحقيق تشکيل گردد اما آيا حرمت شکني و توهين به مباني اين نظام، تأسف و پيگيري ندارد؟ آيا حريم ولايت فقيه کم تر از کوي دانشگاه است؟ آيا حريم امام، آن انسان کم نظير، کم تر از جسارت به يک دانشجو است؟ آيا چند روز امنيت کشور را دچار اخلال کردن و به هر مؤمن و متدين حمله کردن و آتش زدن فاجعه نيست؟ آيا زير سؤال بردن جمهوري اسلامي، اين يادگار ده ها هزار شهيد و شعار عليه آن دادن فاجعه نيست؟

جناب آقاي خاتمي، چند شب پيش وقتي گفته شد عده اي با شعار عليه رهبر معظم انقلاب به سمت مجموعه‌ي شهيد مطهري در حرکت‌اند، بچه‌هاي کوچک ما در چشم ما نگريستند، انگار از ما سؤال مي‌کردند غيرت شما کجا رفته است؟

جناب آقاي رئيس جمهور، امروز وقتي چهره‌ي رهبر معظم انقلاب را ديديم، مرگ خودمان را از خداوند طلب کرديم، چون که کتف‌هايمان بسته است و خار در چشم و استخوان در گلو بايد ناظر پژمرده شدن نهالي باشيم که حاصل 14 قرن سيلي و زجر شيعه اسلام است.

جناب آقاي خاتمي، شما خوب مي دانيد، در عين توانمندي به خاطر مصلحت انديشي دوستان ناتوانيم، چه کسي است که نداند امروز منافقين و معاندين دسته دسته به نام دانشجو به صف اين معرکه مي‌پيوندند و خودي‌هاي کينه جو و منفعت طلب کوته نظر آتش بيار آن شده اند و براي تهييج آن، از هر سخن و نوشته اي دريغ نمي کنند؟

جناب آقاي خاتمي، تا کي با اشک بنگريم و خون دل بخوريم و با هرج و مرج و توهين، تمرين دموکراسي کنيم و به قيمت از دست رفتن نظام، صبر انقلابي داشته باشيم؟

جناب آقاي رئيس جمهور، هزاران خانواده ي شهيد و جانباز و رزمنده به شما رأي دادند که رأي آنها مدال سينه شماست. آنها از شما انتظار برخورد منصفانه با اين مسايل را دارند و ما امروز رد پاي دشمن را در اين حوادث به خوبي مي بينيم و قهقهه ي مستانه را مي شنويم. امروز را دريابيد که فردا خيلي دير است و پشيماني فردا غير قابل جبران است.

سيد بزرگوار، به سخنراني به ظاهر دوستان و خودي ها در جمع دانشجويان بنگريد، آيا همه آن گفته ها تشويق و ترغيب به هرج و مرج و قانون شکني نيست؟ آيا معناي سال امام (ع) همين بود؟ آيا به همين صورت مي توان ميراث گرانبهاي او را حفظ کرد و آيا بي توجهي تعداد اندکي به نام حزب الله، مجوزي است براي شکستن سر هر متدين و هتک حرمت آن؟

جناب آقاي خاتمي، رسانه ها و راديوهاي دنيا را بنگريد، آيا صداي دف و دهل آنها به گوش نمي رسد؟

جناب آقاي رئيس جمهور، اگر امروز تصميم انقلابي نگيريد و رسالت اسلامي و ملي خودتان را عمل نکنيد فردا آن قدر دير و غير قابل جبران است که قابل تصور نيست.

در پايان با کمال احترام و علاقه به حضرت عالي اعلام مي داريم کاسه صبرمان به پايان رسيده است و تحمل بيش از آن را در صورت عدم رسيدگي، بر خود جايز نمي دانيم.

فرماندهان و خدمتگزاران ملت شريف ايران در دوران دفاع مقدس: غلامعلي رشيد – عزيز جعفري – محمدباقر قاليباف – قاسم سليماني – جعفر اسدي - احمد کاظمي – محمد کوثري – اسدالله ناصح – محمد باقري – غلامرضا محرابي – عبدالحميد رئوفي نژاد – نورعلي شوشتري – دکتر علي احمديان – احمد غلامپور – يعقوب زهدي – نبي الله رودکي – علي فدوي – غلامرضا جلالي – امين شريعتي – حسين همداني – اسماعيل قاآني – علي فضلي – علي زاهدي – مرتضي قرباني.

قسمتي هايي از كتاب شهيدچمران به نام ...

Sat, 13 Nov 2010 11:05:00 GMT

خدا بود و ديگر هيچ ...

خدا بود و ديگر هيچ نبود،‌ خلقت هنوز قباي هستي بر عالم نياراسته بود، ظلمت بود، جهل بود، عدم بود، سرد و وحشتناک، و در دايره امکان‌ هنوز تکيه‌گاهي وجود نداشت. خدا کلمه بود، کلمه‌اي که هنوز القاء‌ نشده بود. خدا خالق بود، خالقي که هنوز خلاقيتش مخفي بود.خدا رحمان و رحيم بود، ولي هنوز ابر رحمتش نباريده بود.

خدا زيبا بود، ولي هنوز زيبايي‌اش تجلي نکرده بود. خدا عادل بود، ولي عدلش هنوز بروز ننموده بود. خدا قادر و توانا بود. ولي قدرتش هنوز قدم به حوزه عمل نگذاشته بود. در عدم چگونه کمال و جلال و جمال خود را بنماياند؟ در سکوت چگونه کلمه زاييده شود؟ در جمود چگونه خلاقيت و قدرت تظاهر کند؟ عدم بود، ظلمت بود، سکوت و جمود و وحشت بود. اراده خدا تجلي کرد، کوه‌ها، ‌درياها، آسمان‌ها و کهکشان‌ها را آفريد. چه انفجارها، چه طوفان‌ها، چه سيلاب‌ها،‌ چه غوغاها که حرکت اساس خلقت شده بود و زندگي با شور و هيجان زائدالوصفش به هر سو مي‌تاخت. درخت‌ها،‌ حيوان‌ها و پرنده‌ها به حرکت درآمدند. جلال، بر عالم وجود خيمه زد و جمال، صورت زيبايش را نمايان ساخت.‌ و کمال، اداره اين نظام عجيب را به عهده گرفت. حيوانات به جنب و جوش و پرندگان به آواز درآمدند، و وجود نغمه شادي آغازکرد و فرشتگان سرود پرستش سردادند.

آن‌گاه،‌ خدا انسان را از «حماء‌ مسنون» - گل تيره رنگ - آفريد و او را بر صورت خويش ساخت، و روح خود را در او دميد و اين خلقت عجيب را در ميان غوغاي وجود رها ساخت.

انسان،‌ غريب و ناآشنا، از اين همه رنگ‌ها ، شکل‌ها، حرکت‌ها و غوغاها وحشت کرد، و از هر گوشه به گوشه‌اي ديگر مي‌گريخت، و پناه‌گاهي مي جست که در آن با يکي از مخلوقات هم رنگ شود و در سايه جمع استقرار بيابد و از ترس تنهايي و شرم بيگانگي و غير عادي بودن به درآيد.

به سراغ فرشتگان رفت و تقاضاي دوستي و مصاحبت کرد، همه با سردي از او گذشتند و او را تنها گذاشتند و در جواب الحاح پر شورش سکوت کردند. انسان وحشت زده و دل شکسته با خود نوميدانه مي‌گفت: مرا ببين، يک لجن خاکي مي‌خواهد انيس فرشتگان آسمان شود! و آن‌گاه با عتاب به خود مي‌گفت: اي لجن! چطور مي خواهي استحقاق هم‌نشيني فرشتگان را داشته باشي؟ و سرشکسته و خجل، گريخته در گوشه‌اي پنهان شد،‌ تا کم‌کم توانست بر اعصاب خود مسلط شود و از زاويه خجلت، بيرون آيد و براي يافتن دوست به مخلوقي ديگر مراجعه کند.

<** ادامه مطلب... **>

انسان دل‌ شکسته و ناراحت، روي از دريا گردانيد و به سوي کوه رفت و از جبروت عظمتش شيفته شد و تقاضاي دوستي کرد . کوه، جبروت کبريايي خود را نشکست و غرور و جلالش اجازه نداد که به او نگاهي کند

پرنده‌اي يافت در پرواز، که بال‌ هاي بلندش را باز مي‌کرد و به آرامي در آسمان‌ها سير مي‌نمود، خوشش آمد و از اين‌که اين پرنده توانسته خود را از قيد زمين خاکي آزاد کند، شيفته شد. اظهار محبت کرد و تقاضاي دوستي نمود و گفت: آيا استحقاق دارم که هم پرواز تو باشم؟ اما پرنده جوابي نداد و به آرامي از او گذشت و او را در ترديد و ناراحتي گذاشت و او افسرده و سرافکنده با خود گفت: مرا ببين که از لجن خاکي ساخته شده‌ام، ولي مي خواهم از قيد اين زمين خاکي آزاد گردم، چه آرزوي خامي، چه انتظار بي‌جايي. به حيوانات نزديک شد، هر يک بلاجواب از او گذشتند و اعتنايي نکردند، خود را به ابر عرضه کرد و خوش داشت همراه تکه هاي ابر بر فراز آسمان‌ها پرواز کند، اما ابر نيز جوابي نداد و به آرامي گذشت. به دريا نزديک شد و طلب دوستي کرد، اما دريا با سکوت خود طلب او را بلا‌جواب گذاشت. او دست به دامن موج شد و گفت: آيا استحقاق دارم که همراه تو بر سينه دريا بلغزم، از شادي بجوشم و از غضب بخروشم، و بر چهره تخته سنگ‌هاي مغرور سيلي بزنم و بعد تا به ابديت خدا پيش بروم و در بي نهايت محو گردم؟اما موج بي اعتنا از او گذشت و جوابي نداد. انسان دل‌ شکسته و ناراحت، روي از دريا گردانيد و به سوي کوه رفت و از جبروت عظمتش شيفته شد و تقاضاي دوستي کرد . کوه، جبروت کبريايي خود را نشکست و غرور و جلالش اجازه نداد که به او نگاهي کند،‌ انسان دل‌شکسته و نااميد سر به آسمان بلند کرد،‌ از وسعت بي ‌پايانش خوشحال شد و با الحاح طلب دوستي کرد.

اما سکوت اسرارآميز آسمان به او فهماند که تو لجن خاکي استحقاق هم ‌نشيني مرا نداري. به ستارگان رجوع کرد، ولي هريک بي اعتنا گذشتند و جوابي ندادند. انسان به صحراهاي دور رفت و خواست در کويري تنها زندگي کند و تنهايي خود را با تنهايي کوير هماهنگ نمايد و از تنهايي مطلق به درآيد، ولي کوير نيز با سکوت سرد و سوزان خود انسان آشفته و مضطرب را سر‌گردان باقي گذاشت.

انسان،‌ خسته، روح‌مرده، پژمرده، دل شکسته، وحشت‌زده و مأيوس، ‌تنها،‌ سر به گربيان تفکر فرو برد، و احساس کرد که استحقاق دوستي با هيچ مخلوقي را ندارد، او از لجن است، لجن متعفن، از پست‌ ترين مواد و هيچ‌کس او را به دوستي نمي پذيرد. آن‌گاه صبرش به پايان رسيد، ضجه کرد، اشک فرو ريخت،‌ و از ته دل فرياد برآورد: کيست که اين لجن متفعن را بپذيرد؟ من استحقاق دوستي کسي را ندارم،‌ من پستم، من ناچيزم، من بدبختم، من گناهکارم، من روسياهم، من از همه‌جا رانده شده‌ام،‌ من پناه‌گاهي ندارم، کيست که دست مرا بگيرد؟ کيست که ناله‌هاي مرا جواب گويد؟ کيست که بدبختي مرا ملاحظه کند؟ کيست که مرا از تنهايي به درآورد؟ کيست که به استغاثه من لبيک بگويد؟

ناگهان طوفاني به پا‌شد،‌ زمين به لرزه در‌آمد، آسمان غريدن گرفت، برق همچون تازيانه‌هاي آتشين،‌ برگرده آسمان کوفته مي شد، گويي که انفجاري در قلب عالم به وقوع پيوسته است،‌ صدايي در زمين و آسمان طنين انداز شد که از هر گوشه و از دل هر ذره و از زبان هر موجود بلند گرديد:

اي انسان، تو محبوب مني، دنيا را به خاطر تو خلق کرده‌ام، و تو را بر صورت خود آفريده‌ام، و از روح خود در تو دميده‌ام، و اگر کسي به نداي تو لبيک نمي گويد،‌ به خاطر آنست که هم‌ طراز تو نيست و جرأت برابري و هم نشيني با تو را ندارد، حتي جبرئيل، بزرگ ‌ترين فرشتگان، ‌قادر نيست که هم‌طراز تو شود، زيرا بالش مي سوزد واز طيران به معراج باز مي ماند.

اي انسان، تو مرا دوست مي‌داري و من نيز تو را دوست مي دارم. تو از مني و به سمت من باز مي گردي

اي انسان ، تنها تويي که زيباي را درک مي کني، جمال و جلال و کمال، تو را جذب مي کند. تنها تويي که خداي را با عشق ـ نه با جبر ـ پرستش مي کني. تنها تويي که در تنهايي نماينده خدا شده‌اي. اي انسان تنها تويي که قدرت و خلاقيت خدا را درک مي کني.‌ تنها تويي که غرور مي‌ورزي و عصيان مي‌کني و لجوجانه مي جنگي و شکسته مي‌شوي و رام مي‌گردي و جلال و جبروت خدا را با بلندي طبع و صاحب نظري خود درک مي کني. تنها تويي که فاصله بين لجن و خدا را قادري بپيمايي و ثابت کني که افضل مخلوقاتي. تنها تويي که باکمک بال‌ هاي روح به معراج مي روي.‌ تنها تويي که زيبايي غروب تو را مست مي‌کند و از شوق مي‌سوزي و اشک مي‌ريزي.

اي انسان، خلقت در تو به کمال رسيد،‌ و کلمه در تو تجسد يافت، و زيبايي با ديدگان زيبابين تو ظهور کرد‌ و عشق با وجود تو مفهوم و معني يافت و خدايي خود را در صورت تو تجلي کرد.

اي انسان، تو مرا دوست مي‌داري و من نيز تو را دوست مي دارم. تو از مني و به سمت من باز مي گردي.

شهيد ابولفضل سپهر

Mon, 04 Oct 2010 18:37:00 GMT

مرادني که مردانه
در مقابل نامردان ايستادند

زندگينامه و بيوگرافي : شهيدابوالفضل سپهر متولد 15 خرداد 52 بود. در نوجواني و در اثر سانحه اي پدر خود را از دست داد و در کنار تحصيل مشغول کار شد. او در اين مدت در چند فيلم و سريال هم، بازي کرد. در سال 77 در اثر همنشيني با ايثارگران و خانواده هاي شهدا و جانبازان و با مشاهده غفلت ها و کاستي هاي بي شمار در حفظ دست آوردهاي شهدا، دست به قلم برد و اولين شعرش را نوشت . اما هنوز تصميم به چاپ شعرهايش نگرفته بود تا اينکه در ملاقاتي با همسر شهيد همت، بنابه اصرار دوستانش شعري را خواند که درباره ازدواج شهيد همت بود. بعد از خواندن اين شعر و اصرار همسر شهيد همت، سپهر تصميم به چاپ اشعارش گرفت. اما شرط چاپ اشعارش اين بود که مقدمه اي بنويسند، حداقل 30 صفحه اي، در آن همه حرف هاي دلش را بزند.

او ابتدا اشعارش را در ماهنامه فکه چاپ کرد و در بسياري از مجالس بزرگداشت شهدا نيز شرکت مي کرد و اشعارش را مي خواند و براي اينکه بيشتر دردل شنونده اثر کند زبان محاوره اي را برگزيد.
هنوز مدتي نگذشته بود که سراينده شعرهاي «اتل متل»، کليه هايش را از دست داد و روانه بيمارستان شد ابوالفضل سپهر سرانجام در روز سه شنبه 28 شهريور 83 به مقام رفيع شهادت رسيد.
مجموعه شعرهايش در کتابي به نام «دفتر آبي» چاپ شده است و همان طوري که خودش مي خواست.
مقدمه اين کتاب مطلبي است با عنوان «فرشته پلاک طلايي مي خواهد» .شعرهاي اين شاعر بسيجي در هر محفلي قرائت مي شد. او در قطعات خود مظلوميت شهدا و خانواده هاي شهدا و جانبازان را به تصوير مي کشيد و اشک را ميهمان چشم ها مي کرد. سرانجام اين حماسه سرا در سال 1383 و شب ولادت حضرت اباعبدالله(ع) پس از يک دوره بيماري سخت دعوت حق را لبيک گفت.
شهيد سپهر از جمله اشخاصي بود که با اطرافيانش متفاوت بود، امرار معاش اش جنگ و جهادش، عشق و عرفانش، شعر و نوشته اش و... زندگي کردنش؛ از همان آدم هايي که فکر مي کني خيلي عادي و معمولي هستند؛ اما بعد متوجه مي شوي اين قدر معمولي بودن، اصلامعمولي نيست! آدم بايد تکليفش با زمين و آسمان روشن باشد. بداند کيست، چيست، کجاست؛ اگر يک بيت شعر گفت؛ منتظر جايزه نوبل نباشد، اگر چيزي نوشت خودش از خودش مصاحبه مطبوعاتي نگيرد.
عجيب ترين ويژگي آدم هايي مثل شهيد سپهر همين عادي بودنشان است، آدم اداي هر چيز را مي تواند دربياورد غير از اداي عادي بودن .
در کل مي توان گفت شهيد سپهر با همان زبان ساده، بي آلايش و بي تکلف خود به نوعي تشخص زباني رسيده و در جاي جاي اين آثار مي توان چهره متواضع، روح متعهد و انقلابي احساسات رقيق و... شاعر راوي را احساس کرد. (و اين موضوع به هيچ وجه تعارف و شعار نيست مخصوصا وقتي دقت داشته باشيم که شايد بسياري از شاعران حرفه اي تر اين روزگار، حتي در سومين و چهارمين اثرهاي منتشر شده خود نيز هنوز به زبان فکري و شناسنامه دار خود نرسيده اند- اگرچه حتي بگوييم چنين شناسنامه اي در مورد شهيد سپهر خيلي هم مجلل نيست، اما هست.)

روحش شاد باد...

وصيت نامه شهيد محمد بروجردي

Fri, 27 Aug 2010 21:38:00 GMT

بسمه تعالي

نام شهيد محمد پدر دره گرگي ( بروجردي )
نام پدر عليرضا
محل تولد تهران

سال تولد 1/1/1333

محل شهادت سنندج ( کردستان ) – عمليات بيت المقدس 4

سال شهادت 8/3/1362

محل دفن گلزار شهداي بهشت زهرا ( س ) تهران – قطعه 24 رديف 75 شماره 23

اين وصيتنامه را در حالي مي نويسم که فردايش عازم سنندج هستم با توجه به اينکه چندين بار در عمليات شرکت کرده بودم و ضرورت نوشتن وصيت نامه را حس کرده بودم ولي هم فرصت نداشتم و هم اهميت نميدادم ولي نميدانم چرا حس کردم که صرفا اگر ننويسم گناهي مرتکب شده ام لذا بدينوسيله وصيت نامه خود را در مورد خانواده و برادران آشنا مي نويسم :

با توجه به اينکه حدودا شش سال است وارد مبارزات سياسي و نظامي شده ام و به همين خاطر نسبت به خانواده ام رسيدگي نکرده ام بخصوص همسر و فرزندانم و از همين وضع هميشه احساس ناراحتي ميکردم و هيچ وقت هم نتوانستم خود را قانع کنم که مسئوليت را رها کنم و بدينوسيله از همه آنها معذرت ميخواهم و طلب بخشش دارم از حقي که به گردن من داشته اند

و نتوانستم اين حق را اداء کنم ولي اين اطمينان را به خانواده ام ميدهم که هرگز از ذهن من خارج نشده اند و فکر نکنند که نسبت به آنها بي تفاوت بوده ام ولي مسئوليتهاي سنگين تر بود درخواستي که از همسرم دارم اينست که فرزندانم را خوب تربيت کند و آنها را نسبت به اسلام دلسوز بار آورد ... از مادرم درخواست بخشش دارم زيرا از دست من ناراحتي ها ديده و هيچوقت اين فرصت پيش نيامد که بتوانم به ايشان رسيدگي لازم را بکنم و از کليه برادران و خواهران که من را مي شناسند درخواست دارم که براي من از خدا طلب بخشش کنند شايد بخاطر حرمت دعاي مومنين خداوند از تقصيراتم بگذرد احساس ميکنم بار گناهان و خطاها بر دوشم سنگيني ميکند . بخصوص دعاي آن کساني که پاسدارند و به جبهه ميروند و از کسانيکه در جزئيات زندگي من بوده و با من برخورد داشته اند درخواست دارم برادراني که از من بد ديده اند درگذرند و يا اگر کسي را سراغ دارند که از من بد ديده به نزدش بروند و از او رضايت بگيرند . و ديگر اينکه مقاومت را فراموش نکنند که خداوند با صبرپيشه کنندگان است در اين شرايط تاريخي خداوند تبارک و تعالي بار سنگين انقلاب اسلامي را بر دوش ملت مسلمان ايران گذاشته است و ما را در آزمايش عظيم قرار داده است اين را شهيدان بسياري بخصوص در اين چند سال اخير به در و ديوار ايران نوشته اند و اگر مقاومتهاي آنها نباشد همانطور که امام فرمودند بيم آن ميرود که زحمات شهداء به هدر رود و اگر چه آنها به سعادت رسيدند و اين ما هستيم که آزمايش

ميشويم و ديگر اينکه با تجربه اي که ما از صدر اسلام داريم که بخاطر عدم آگاهي مسلمين درس عبرت باشد با دقت کلمات اين روح خدا را که خط او خط رسول خداست دقت کنند .

وجود امام امروز براي ما معيار است راه او راه سعادت و انحراف از راهش خسران دنيا و آخرت است و من با تمام وجود اين اعتقاد را دارم که شناخت و مبارزه با جريانهايي که بين مسلمين سعي در به انحراف کشيدن انقلاب از خط اصيل و مکتبي آنرا دارند به مراتب حساستر و سختر از مبارزه با رژيم صدام و آمريکاست و وصيتم به برادران اينست که سعي کنند توده مردم که عاشق انقلاب هستند از نظر اعتقادي و سياسي آماده کنند که بتوانند کادرهاي صادق انقلاب را شناسايي کنند و عناصري که جريانهاي انحرافي دارند بشناسند که شناخت مردم در تداوم انقلاب حياتي است .

والسلام

محمد بروجردي

دست نوشته اي از شهيدمرتضي آويني

Mon, 16 Aug 2010 01:12:00 GMT

زندگي زيباست؛اما شهادت از آن زيباتر است؛سلامت تن زيباست؛اما پرنده عشق؛تن را قفسي مي بيندكه درباغ نهاده باشند(1)

زندگي وسيع است؛ اما وسعت دردهاي عاشورايي/ پهناورتر از آن است که دردهاي کوچکِ زندگيهاي پست، کاروانيان کربلايي تاريخ _ ققنوسيان آفرينش_ را به بند خويش کشد و بالهاي آسماني او را در کنج خراب آبادش محزون کند.

زندگي عميق است، اما رنج/ عمقش همهي هستي را فتح کرده است؛ مگر نه اين است که انسان را از رنج افريده اند؛ و آفرينشهاي او؛ و توسعهي وجودي او در رنج است که ريشه ميدواند.

مگر نه اين است که تولدهاي انسان، قرين اشک است؛ و مويه ها و ناله ها هميشه همراه ميلادهاي عظيم بوده اند؟! و مگر نه اين است که خنده دل را مي ميراند و گريه آن را صفا و جلا مي بخشد؟! و مگر نه اين است که حسين _ روح بهشت _ قتيل العبرات است و بهاي تولدهاي انسان از خويش به ملکوت؟!

عجيب نيست که آدمي /در گريه بر حسين / چشم باز کند و خود را در ميان ياران کربلا بيابد و خويشتن خويش را شکفته بيابد! اگر تاريخي به انتظار مانده است که نيلوفران داغدار، در منجلاب معاوضه غدير با ثقيفه برويند و با اشک بر حسين متولد شوند؛ عجيب نخواهد بود که تن ها ويران شوند تا روح بيقرار جا مانده از عاشوراي 61 هجرت، بال پرواز به سمت کربلاي تاريخ را باز کند و آهنگ پرواز بسرايد.

مگر نه اين است که بي داغ کربلا؛ انسان را نردباني نيست که او را / از افسرده آباد دل مردگي و دل به دنيا سپردگي/ و قبرستان نشيني/ با انسانهايي که بويي از حيات طيبه نبردهاند؛/ رهايي بخشد!

پس اي کربلا؛ اي معبر سرخ منتظران جا مانده/ يک بار ديگر/ نداي «هل من ناصر» را به گوشهاي ناشنوايمان برسان؛ که اگر نداي عاشورا از جانمان برون رود، در منجلاب خلق و خوي فاسد دنيا، کرمهاي تن پرور و موريانههاي حريصي بيش نخواهيمبود.

اي کربلا؛ اي تميز دهندهي مسلمان نامايان از مسلمانان؛ بار ديگر به پا خيز و علمت را به دوش علمدار صبح بده تا بار ديگر صف قرآن خوانان مصحف صامت از قرآن به سينههاي قرآن ناطق از هم جدا شوند. بار ديگر به پا خيز و کاروان خويش را از تاريخ شتک زده برگير تا «ممهدين لهم بالتمکين من قتالکم» و «اشياع» آنها و «اتباع» آنها و «اولياء» آنها از اصحاب الحسين کناره گيرند...

اي کربلا؛ گردنهاي عهد بسته با تو، هنوز باريکاند تا در مقتل کربلاي عشق، آسانتر بريده شوند. هنوز هم بر سر ميثاق ازلياند تا حسين را بيشتر از سر خويش دوست داشته باشند.
کربلا... کربلا... کربلا... طاقت از کف بداده ايم... درياب
سيد مرتضي آويني